Μετά την ωοληψία, τα ωάρια προετοιμάζονται στο εργαστήριο και τοποθετούνται σε ειδικά ελεγχόμενο περιβάλλον (κλιβάνους) που αναπαράγει τις συνθήκες του γυναικείου οργανισμού.

Ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του σπέρματος και το ιστορικό του ζευγαριού, επιλέγεται μία από τις δύο μεθόδους:

1) Κλασική IVF

Τα ωάρια τοποθετούνται σε καλλιεργητικό μέσο μαζί με το κατάλληλα επεξεργασμένο σπέρμα.
Το σπερματοζωάριο εισέρχεται στο ωάριο με φυσικό τρόπο, και η γονιμοποίηση ολοκληρώνεται μέσα σε 16–20 ώρες.

2) Μικρογονιμοποίηση (ICSI)

Σε περιπτώσεις όπου η φυσική διείσδυση του σπερματοζωαρίου στο ωάριο είναι δυσκολότερη, γίνεται άμεση έγχυση ενός υγιούς σπερματοζωαρίου στο ωάριο με τη βοήθεια μικροβελόνας.
Η μέθοδος αυτή παρακάμπτει μηχανικά ή λειτουργικά εμπόδια και επιτρέπει τη γονιμοποίηση ακόμη και σε πολύ απαιτητικές συνθήκες.

Πότε προτείνεται η ICSI;

Η μέθοδος μικρογονιμοποίησης ενδείκνυται σε περιπτώσεις όπως:

• Ολιγοσπερμία (χαμηλός αριθμός σπερματοζωαρίων)

• Ασθενοσπερμία (χαμηλή κινητικότητα σπερματοζωαρίων)

• Τερατοσπερμία (αυξημένες μορφολογικές ανωμαλίες στα σπερματοζωάρια)

• Χειρουργική λήψη σπέρματος (TESE / PESA)

• Προηγούμενη αποτυχία γονιμοποίησης σε κύκλο IVF

• Ανεξήγητη υπογονιμότητα

• Χρήση μικρού ή κατεψυγμένου δείγματος σπέρματος

• Όταν απαιτείται Προεμφυτευτικός Γενετικός Έλεγχος (PGT)